Belki birileri hoplayacak, zıplayacak…
Ama umurumda değil. Olmaz da.
Hatta çokta tın der geçerim…
Bu nedenle yazımda meseleye başka bir yerden bakacağım.
Şöyle ki;
Muhittin Böcek, 5 Temmuz 2025’ten bu yana 233 gündür cezaevinde. İlk duruşma 16 Mart 2026’da, Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülecek.
Hukuk kendi mecrasında yürür.
Suç varsa ceza olur.
Yoksa beraat.
Kimse mahkemenin yerine geçemez.
Ama Antalya’da konuşulan yalnızca dava dosyası değil.
Bir de “yol arkadaşlığı” sınavı var.
Ve asıl kırılma tam da burada başlıyor.
Yol arkadaşlığı mı, makam arkadaşlığı mı?
Dün aynı kürsüde nutuk atanlar…
Dün aynı araçta şehir turu atanlar…
Dün “başkanım” diyerek kapısında sıraya girenler…
Bugün neredeler?
Hiç kimse kusura bakmasın; ortada ağır bir vefasızlık var.
Hatta daha net söyleyeyim: Siyasi konforunu koruma telaşı var.
“İhanet içerideyse kapı kilit tutmaz” derler ya…
Bugün yaşanan tam olarak budur.
Cumhuriyet Halk Partisi Genel Merkezi suskun.
İl örgütü temkinli.
Büyükşehir bürokrasisi ise adeta görünmez olmayı tercih ediyor.
Oysa dün, o makamın gölgesinde serinleyenler çoktu.
Bugün gölge çekilince ortada kimse yok.
Siyasette en kolay şey güçlü olana yanaşmaktır.
Asıl karakter, güç kaybedildiğinde ortaya çıkar.
Şimdi görüyoruz ki bazı “yol arkadaşlıkları” aslında makamla sınırlıymış.
Koltuk varsa sadakat var.
Koltuk gidince hafıza da gidiyor.
Ulan adamlığınız batsın.
Bu mudur yılların hukuku?
Bu mudur adamlık?
Bu mudur vefa?
Bu mudur omuz omuza verilen mücadele?
Bürokratların imtihanı
Yıllarca imza atan…
Yetki kullanan…
Karar mekanizmasında yer alan bazı isimler bugün derin bir sessizliğe gömülmüş durumda.
Dün fotoğraf karesine girmek için yarışanlar,
bugün kadrajın dışında kalmak için yarışıyor.
“Başkanımızın vizyonu” diye başlayan cümleler kuranların,
bugün tek bir insani dayanışma mesajı dahi vermemesi tesadüf mü?
Hayır.
Bu sadece siyasi mesafe değil.
Bu açık bir pozisyon alış.
Ve kamuoyu şunu görüyor:
Sadakat kişiye değil, makamaymış.
Cesaret güçlüye yakın durmakmış.
Risk başlayınca herkes kendi can simidine sarılmış.
Bu yazı bir beraat çağrısı değildir.
Bu yazı bir mahkûmiyet ilanı hiç değildir.
Ama şu soruyu sormak herkesin hakkıdır:
Zor gününde yanında duramayacağınız birine, güçlü gününde neden “yol arkadaşım” dediniz?
VEHASIL KELAM…
Mahkeme kararını verecek.
Dosya hükmünü bulacak.
Ama muhatapları ve hafızalar şunu unutmayacak:
Kimin omuz verdiğini…
Kimin sessizliğe sığındığını…
Ve kimin ilk virajda araçtan indiğini.
